Comments on PSYCHIKA.net: Potrzeba poczucia kontroli w relacjach interperson...

Do Anonimusa - jestem w relacji z człowiekiem, któ...

2010-10-07T14:35:49.313+02:00

Do Anonimusa - jestem w relacji z człowiekiem, który kontroluje wszystko co robię. Dodatkowo ma do mnie pretensje, że musi mi animować czas i ustalać wszystko za mnie, bo sama nie dam sobie rady. Jestem raczej ogarnięta życiowo i jakoś do tej pory nie miałam kłopotu z organizowaniem sobie zycia. To prawa, że taka osoba sabotuje każdą pozytywną relację. Jest to cholernie trudne dla mnie, bo kocham strasznie, chcę pomóc, chcę zrozumieć, ale czasem czuję, że przerasta mnie to psychicznie, dołuje, załamuje i strasznie boli. Nie wiadomo jak się zachować w takich sytuacjach. Ciągłe uczucie poniżenia, szantażu i obwiniania mnie za wszystko jest okropne i trudne do wytrzymania. Zatracam świadomośc tego co prawdziwe, a co jest próbą kontroli czy manipulacji. Zalezy mi ale jestem zdana na decyzję 2 strony, zawsze wszystko zależy od niej. Nie wiem czy bliżej mi do świętej czy to szaleńca - ale z całą pewnościa nie jest to nic pomiędzy. I wystarczy na prawdę niezdowa domowa atmosfera by wykształcic w człowieku takie schematy, nie koniecznie alkoholizm, wystarczy krzyk i poczucie zagubienia i braku opieki u dziecka. Dziecko jest wrazliwe - więc to poczucie mozna wywołać w dośc łatwy sposób.

Zapraszam na forum DDA/DDD, któe prowadzę: http://...

2010-02-28T19:18:24.917+01:00

Zapraszam na forum DDA/DDD, któe prowadzę: http://ddaddd.mojeforum.net/

Mnie najbardziej martwi to, że takie osoby same s...

2010-02-18T10:00:17.618+01:00

Mnie najbardziej martwi to, że takie osoby same sabotują każdą pozytywną relację i trzeba być człowiekiem nieprawdopodobnie silnym psychicznie, żeby być z kimś takim, to istna miłość przez łzy. Miłość dla szaleńców, albo świętych, wszystko pomiędzy raczej odpada.

- anonimus

ha,ha...przeczytałam o sobie,,tak,muszę wszystko k...

2010-02-17T19:33:09.317+01:00

ha,ha...przeczytałam o sobie,,tak,muszę wszystko kontrolować :) jest mi o tyle lżej ,że wiem skąd się to wzieło,aczkolwiek faktycznie jest to męczące:)

"Są bowiem rodzice, którzy bez alkoholu zacho...

2010-02-17T18:40:54.190+01:00

"Są bowiem rodzice, którzy bez alkoholu zachowują się jak ci po alkoholu"

O tak, to nie chodzi tylko o alko, to chodzi o to,że rodzic nie spełnia swojej funkcji, nie daje dzieciakowi poczucia bezpieczństwa. Moi rodzice nie pili, właściwie byli niepijący, a byli rodzicami tylko na papierze i z przymusu. Niby próbowali się starać... ojciec nie wytrzymał i uciekł, madre została tylko z wewnętrznego obowiązku, niemal na przekór sobie. Ale np. mać moja jest dzieckiem alkoholika i to na pewno ma wpływ na jej życie. Ja mam spokój, choć także odczuwam potrzebę kontroli nad światem(ale na szczęście wiem,że to zuo i walczę z tym z dość dobrym skutkiem). Prawdopodobnie wyssałam z mlekiem matki, choć dziadka nie widziałam na oczy, umarł lata przed moim urodzeniem. Warto dodać,że alkoholizm rzutuje nie tylko na dzieci,że to się ciągnie pokoleniami zranionych ludzi nie mających się do kogo zwrócić o pomoc. Nie każdego stać na bolesną terapię i wcale nie mówię tu o finansach,ale o gotowości psychicznej, bo taką należy mieć zanim się do terapii przystąpi. Nie można być psychicznym wrakiem, jeśli zaczyna grzebać się w smutnym dzieciństwie. Zwłaszcza jeśli człowiek jest sam z tym problemem.

Dziękuję za odpowiedż.Tak to o mnie. W dzieciństwi...

2010-02-17T17:28:29.609+01:00

Dziękuję za odpowiedż.Tak to o mnie. W dzieciństwie miałam oparcie w rodzicach psychopatach. To nic, że wykształconych i na stanowiskach. To jeszcze gorzej. Ojciec gnębił moja matkę w tak okrutny sposób, że nie jestem w stanie tego opisać. Teraz już jestem dorosłą osobą, ale to nie zmienia faktu, że potrzebuję pomocy. Chyba do końca moich dni...Od przeszło 10-lat jestem po rozwodzie. I wszyscy wkoło dziwią się, że taka słodka, atrakcyjna, wykształcona, a ciągle sama. Mój ,,feler" polega na tym, że boję się bliskości, chociaż bardzo jej pragnę. Szczęście wielokrotnie zaglądało do moich drzwi. Co z tego? W momencie podejmowania życiowej decyzji, lęk przed bliskością tak mnie paraliżował, że uciekałam ile sił. Dosłownie. A potem gorzko tego żałowałam!!! Mam zafałszowany obraz postrzegania siebie. Jako ta najgorsza, nic nie warta, zła. Dziwi mnie tylko, jak ktoś się mną zachwyca. To do mnie na dłuższą metę nie dociera!!! Dowiedziałam sie ostatnio, że wysyłam sprzeczne sygnały. Doszłam do wniosku, że świetnie manipuluję ludźmi. Chociaż siebie za to NIENAWIDZĘ!!! Codziennie rano pytam, po co to wszystko?! Czy moja wieloletnia udręka ma sens?! Żyć dla samego istnienia, to żadna satysfakcja. W imię czego? Cudowne, wykształcone, utalentowane dzieci uciekły ode mnie. W pracy na zastępstwie, od 1,5-roku, stanowię zagrożenie dla, w 95%, sfeminizowanego towarzystwa. Nie wiem co się ze mną stanie, kiedy umowa na czas określony się skończy. Dlatego każdy, mój dzień jest koszmarem. Każdy następny odfajkowuję, że jest już zaliczony. I tak brnę...

Mam wrażenie że powinno się odejść od nazewnictwa ...

2010-02-17T16:05:56.098+01:00

Mam wrażenie że powinno się odejść od nazewnictwa DDA, gdyż wiele osób nie koniecznie mających rodziców pijących z całym szacunkiem dla tych drugich, również mają podobne problemy. Są bowiem rodzice, którzy bez alkoholu zachowują się jak ci po alkoholu (mam na mysli stosunek do dzieci, rodziny, wychowania, etc.)

- anonimus

Temat ciekawy, ale potraktowany bardzo rudymentarn...

2010-02-17T12:27:49.117+01:00

Temat ciekawy, ale potraktowany bardzo rudymentarnie. Mam wrażenie, że więcej tu jest "światła" między linijkami i obrazków niż tekstu. Opis sytuacji trafny, ale przydało by się coś bardziej inspirującego.