Comments on PSYCHIKA.net: Fobia społeczna - silny lęk przed ludźmi

Od paru miesiecy siedze w domu nie mam za duzo zna...

2012-01-11T13:18:40.322+01:00

Od paru miesiecy siedze w domu nie mam za duzo znajomych mam zone i 2 dzieci , jestem bez pracy nie ufam ludziom bo za duzo przez nich wycierpialem nawet tych najblizszych, boje sie ludzi czasami nie moge odebrac telefonu , nic mi sie nie chce na nic nie mam ochoty siedze tylko przy glupim komputerze i zabijam czas, nie poswiecam sie zonie ani dzieciom , nie umie zaakceptowac samego siebie , brak mi ambicji i zaangazowania w cokolwiek, nie jestem szczesliwy mimo tego ze sie usprawiedliwiam ze inni maja gorzej, strasznie boje sie krytyki, moj stan emocjonalny upada dawniej bylem wesoly i ambitny im dalej tym gorzej, mam ciezki harakter zbyt dumny nie wiem jak sobie poradzic , uciekam i uciekam ale donikad.
Wplyw moglo miec moje dzecinstwo, jako dziecko nie mialem milosci od rodzicow , przez to terz nie umiem jej okazywac , naogladalem sie roznych starasznych rzeczy, zostawalem po nocach sam w domu.Czasami chcialbym inaczej postepowac ale to jak taka blokada w mozgu cos mi nie pozwala, bo nie dabam o dom rodzine o znajomych a takze o siebie.
Z nikim nie rozmawiam o swoich problemach od paru lat, kiedys ufalem i rozmawialem to nikt nie pomogl tylko zaszkodzil albo smiali sie za plecami, zostalem sam ze soba.

pozdrowienia

Być może to co piszesz to fobia społeczna,choć niekoniecznie.Fobia społeczna często jest mylona z nieśmiałością.Właściwie to dużo osób kiedyś nieśmiałych obecnie cierpi na fobię społeczną.Sam kiedyś byłem nieśmiały i stopniowo to narastało,aż do momentu kiedy poczułem silny lęk i napięcie,które są tak nieprzyjemnym odczuciem,że zmuszają aby dana osoba ograniczała się w kontaktach z ludźmi.

ja chyba jak wiekszość z was czytałam poprostu o s...

2011-12-21T02:01:01.579+01:00

ja chyba jak wiekszość z was czytałam poprostu o sobie....panicznie boję sie ludzi nie potrafie z nimi rozmawiac..... mam 25lat i męża z którym mogę rozmawiać owszystkim ale jesli chodzi o ludzi malozaufanych i nieznajomych nie wiem jaka siła ale blokuje mnie na maksa... xlat temu gdy bylam nastolatką problemy tego typu nie miały miejscakochałam świat ludzi i nie wiem kiedy moja fobia stała sie coraz silniejsza nim sie obejżałam moje wyhscia z domu oganiczyłam do minimum, myśl o pracy z obcymi ludzmi i samemu pokonywaniu przeszkod stało sie nie lada wyczynem...najgorsza jest pierwsza konwersacja z danaosobą, ubie gdy ktoś patrzy mi prosto w oczy podczas rozmowy wtedy mam poczucie ze owa osoba jest ze mna szczera i naprawde zaciekawiona moimi opowiastkami jednak gdy pszeszywa mnie na wylot wzrokiem bez zadnegon powodu odrazu sie wycofuje...mogłabym tu wypisac wiele przykładów ale to jest naprawde przytłaczające, nic cie nie cieszy malo sie usmiechasz mimo tego ze chcesz ale w jakis nie wyjasnion dla siebie sposob nie mozesz... bardzo chce moze nie pozbyc bo to w jakims stopniu we mnie pozostanie ale zmnimalizowac do minimum aby muc normalnie zyc obudzic sie i powiedzieć KOCHAM ZYCIE KOCHAM LUDZI A PRZEDEWSZYSTKIM SIEBIE!!! nie pomijajac męża

Artykuł o mnie, jeszcze 3 lata temu dusza towarzys...

2011-12-20T02:57:08.986+01:00

Artykuł o mnie, jeszcze 3 lata temu dusza towarzystwa, lubia, zawsze rozesmiana, zadnych problemow z wyjsciem na scene z kilkudziesiecio osobowa widownia, a teraz kazde wyjscie z domu przeradza sie w koszmar. Najgorzej jest na studiach, moj irracjonalny lek przed swiatem tak mnie przytlacza, ze nie moge utrzymac dlugopisu w trzesacej sie rece. Zyje za niewidzialnym murem, gdzie czas przestal plynac, zanych nowych twarzy,szalonych przygod... mlode lata mijaja bezpowrotnie, bez zanych nowych wspomnienien do ktorych bede mogla wracac

Nie wiem... czy mogę mieć jeden obiaw podobny do f...

2011-12-08T10:49:16.546+01:00

Nie wiem... czy mogę mieć jeden obiaw podobny do fobii społecznej, ale zawsze miałam problem z rozmawianem ludźmi, ponieważ zawsze uważana byłam za inną i żyłam swoim życiem. Nie pozwalałam się wtrącać. Kiedyś byłam strasznie nieśmiała, ale wkurzało mnie że wszyscy mają fajne koleżanki, a ja stoję tylko z moimi dwoma koleżankami i coś we mnie pękło. Odtąd mój czujny zmysł zaczął po prostu zaczepiać ludzi z mojego bliskiego otoczenia. Mam inny styl życia i swoje wartości więc dla większości ludzi stałam się małym pośmiewiskiem. Robili sobie ze mnie żarty, a ja starałam po sobie tego nie pokazywać. Zawsze jednak był jakiś hamulec, żeby nie powiedzieć im coś przykrego... zawsze miałam poczucie winy, że chce zrobić komuś krzywdę. Płakało się w domu i szło jak na szpilkach do szkoły, ale mimo to trzymałam się i ciągle czekałam na każdy głupi tekst z kogoś strony. Poza tym jestem roztrzęsiona jak ktoś na mnie krzyczy. Zamykam się w sobie. Wszystko trafia do mnie nawet jeżeli bym sobie zatkała uszy. Czasami więc wolałam posiedzieć w samotności i szczerze mówiąc byłam otwarta tylko na jakiegoś przyjaciela lub przyjaciółkę. Unikałam ludzi, którzy mnie wkurzali i denerwowali. Żeby siebie zwalczyć popracowałam w markecie. A teraz zastanawiam się czy zrobiłam dobrze... pracuje od tyg jako przedstawiciel handlowy i wszystko na początku było ok... byłam gotowa zapukać do drzwi i przedstawić swoją ofertę. Im dłużej pracuje tym ze mną dzieje się coś czego nie rozumiem i nie wiem gdzie mam się zgłosić. Na początku nic mnie nie ruszyło. Pukałam do drzwi i mówiłam trochę niepewnie. Zawsze powtarzam co dziennie że dzisiaj osiągnę sukces. A teraz boję się nawet zapukać. Siadam na schodach i mam ochotę uciec do domu. Czuje się tak jakby ludzie mnie przeganiali, jakby mieli mnie dopaść. W snach śni mi się tylko że rozmawiam z nimi normalnie. Wszystko tylko żeby normalnie mieć życie, żeby zarobić na dom, na rodzinę. Nie wiem co robić... Czemu pojawił się we mnie hamulec, że mam wstręt do zapukania, do ludzi którzy mi otwierają. WIdze że patrzą na mnie gniewnie. Kręce się dziwnie w kółko, a chciłam kierować swoim życiem. Może ma ktoś pomysł co mogę zrobić żebym była taka sama jak zawsze pewna, nieugięta... i jak przełamać siebie samą...

Nie zamartwiajcie się nad sobą. Uczcie się na błęd...

2011-12-02T13:47:19.028+01:00

Nie zamartwiajcie się nad sobą. Uczcie się na błędach, poznajcie ludzi, dowiedzcie się jacy wszyscy do siebie jesteśmy podobni. Mi to bardzo pomogło.

Witam, ciesze sie że jest nas wielu :) Jako studen...

2011-11-29T01:24:16.240+01:00

Witam, ciesze sie że jest nas wielu :) Jako student informatyki musze przyznać ze jestem typowym "noł-lajfem", ograniczam kontakty z ludźmi do minimum - byle zaspokoić w jakimś tam najmniejszym stopniu potrzebe akceptacji, wyrazenia wlasnego zdania, przynaleności do społeczeństwa. Często zastanawiam sie nad tym czy to aby napewno dobrze ale jest to we mnie tak głęboko zakorzenione ze nie wiem w zasadzie jakby mogło być inaczej. CHciałbym mieć jakąś stałą "paczke" z ktorą wychodziłbym regularnie na piwo ale z drugiej strony cholernie (nie)dobrze jest kiedy jestem jak ktoryś z przedmówców wspomniał "niewidzialny" - nikt mnie nie ocenia, niczego odemnie nie chce, nie krytykuje... ale wiem ze to nie jest dokonca zdrowe i wiem ze kiedys będzie trzeba wreszcie stawić temu czoła. Pierwszy krok jest zawsze najtrudniejszy, powodzenia wszystkim !!! :)))

Bardzo prawdziwy artykuł czuję się jakbym czytała ...

2011-11-28T12:44:18.387+01:00

Bardzo prawdziwy artykuł czuję się jakbym czytała o sobie. Nawet nie zdawałam sobie sprawy, że tyle jest ludzi z podobnymi problemami. Na co dzień ich nie widać przez to czuję się bardzo samotna i niezrozumiana. Jedyną osobą do której mam pełne zaufanie i mogę o wszystkim powiedzieć jest moja mama ale nie mogę jej zadręczać swoimi problemami bo ma swoje. Również podejrzewam u siebie fobię to się ciągnie latami jestem taka odkąd tylko pamiętam cicha, szara myszka. Jako dziecko nawet unikałam kontaktów z rówieśnikami może nie tyle unikałam co nie szukałam nie czułam takiej potrzeby. Miałam swój własny świat w którym się zamykałam. Otaczał mnie bardzo wąski krąg znajomych właściwie to był tylko mój kuzyn i koleżanka z sąsiedztwa która często przychodziła. Trzymałyśmy sie razem przez całą podstawówkę i gimnazjum później nasze drogi się rozeszły. W liceum było ciężko inne miasto dojazdy itp. potem matura nie wiedziałam kompletnie co chcę w życiu robić jakie przedmioty wybrać ale jakoś zdałam i obecnie studiuję filologię angielską. Wiem idiotyczny pomysł dla osoby która ma takie leki. Po prostu nauka języków nigdy nie sprawiała mi większych trudności lubiłam się uczyć słówek itp. ale teraz coraz częściej się zastanawiam czy dobrze wybrałam. Te ciągłe występy na forum grupy mnie paraliżują. Trzęsące się ręce, suchość w gardle, nieznośny ból brzucha i patrzenie w podłogę. Nie wiem czy długo to wytrzymam. Do tego te kontakty z ludźmi. Każda dłuższa rozmowa to dla mnie droga przez mękę to jest taka właśnie gonitwa myśli lub totalna pustka nie potrafię się skupić na tym co druga osoba do mnie mówi tylko myślę już o tym jak zareaguję co mam powiedzieć naprzód . Dlatego to często ta druga inicjuje rozmowę i najczęściej ja dominuje. Uważam siebie za osobę raczej nudną nie mam ciekawych doświadczeń życiowych. To naprawdę boli kiedy się widzi jak innym to przychodzi z łatwością jak śmieją się z byle czego po prostu korzystają z życia a ja zadręczam siebie tymi myślami ale to jest własnie takie błędne koło z którego bardzo trudno wyjść. Próbowałam sobie jakoś pomóc ale to jest bardzo trudne. Mam cichy głos często muszę się powtarzać żeby ludzie mnie usłyszeli. Kompletnie w siebie nie wierzę nie potrafię już się nawet dłużej cieszyć jakimś sukcesem za to nadmiernie przezywam każdą porażkę to chore. Byłam u kilku psychologów ale ciężko jest się otworzyć przed obcą osobą poza tym kiedy zaczynam o tym mówić robi mi się sucho w ustach a oczy mam pełne łez.Też właśnie jak już ktoś wspominał usiłowałam sobie wmawiać że kontakty z innymi nie są mi do szczęścia potrzebne ze jestem typem samotnika ale to nie pomaga. Ciężko jest patrzeć na innych którzy korzystają z życia cieszą się młodością. Ale mimo wszystko nie poddaję się idę do przodu i mam nadzieję że małymi kroczkami dojdę do celu. Pozdrawiam wszystkich z podobnymi problemami :)

w sumie to ja nie wiem, czy mam fobię czy nie. od ...

2011-11-27T20:34:59.566+01:00

w sumie to ja nie wiem, czy mam fobię czy nie. od jakiegoś roku w sumie nie boję się rozmawiać z ludźmi - teraz 1 klasa liceum, z panią wychowawczynią rozmawia mi sie bardzo dobrze, w klasie czuje sie w miarę swobodnie, sam zaczynałem pisać do lasek (chociaż bywało to trudne), luźno przyjmowałem od nich odmowy, na balu gimnazjalnym bez problemu zapraszałem inne do tańca i tam w końcu poznałem tą jedyną z którą jestem do teraz.
ale druga strona medalu jest taka że kończę bardzo często tak jak ktoś z fobią społeczną - w klasie nie dostałem nieformalnego "zaproszenia" od ludzi z klasy na sylwestra, przyjaciele mnie wykorzystują, nie mam konkretnej grupki znajomych, przez większość dni po szkole mam szkołę muzyczną, w której niemal w ogóle nie rozwijam się towarzysko a w resztą dni siedze na komputerze i edukuje się w kierunku tworzenia muzyki. tylko w weekendy widze się z dziewczyną, nasze spotkania z tygodnia na tydzień stają się coraz bardziej monotonne ale nad tym pracujemy. ona wie o moim problemie i próbuje mi pomóc, tak więc np dzisiaj dostałem zaproszenie i z nią i jej koleżanką z chłopakiem (jak sie można domyśleć, tych 2 ostatnich nie znałem) na łyżwy. Dawno nie poznawałem nowych ludzi ale wcale nie bałem się ich poznania (właśnie tego mi od dłuższego czasu brakuje). gdzieś tam w głowie jeden ze scenariuszy był tym pesymistycznym - będę tam 5 kołem u wozu i wyjdę na debila. niestety okazało się to prawdą :/ przez całą droge jazdę tramwajem dziewczyny gadały ze sobą odwrócone do mnie plecami, jakiekolwiek próby zagadania do tych ludzi kończyły sie zdawkowymi odpowiedziami i powrotem do pierwotnego stanu. gdy ta druga poszła po chłopaka moja się mnie spytała czemu się na nią obraziłem (co było bzdurą) - powiedziałem jej co mnie boli, powiedziała że powinienem był nie siedzieć cicho (SIC!)... później było jeszcze gorzej ale nie chce mi się już o tym rozpisywać. w każdym razie zamiast poznać nowych, ciekawych ludzi wyszedłem na cichego, niezdecydowanego dzieciaka (bo dziewczyna rozpruła się drugiej o moim problemie gdy już musiałem na serio wracać do domu) i siedzę teraz wkurwiony w domu próbując zrozumieć co zrobiłem źle. mógłbym wymieniać jeszcze dużo takich sytuacji.

wbrew temu, co napisałem w 1 części tekstu muszę przyznać że nie umiem wyciągać inicjatywy do ludzi. nie, nie boję się - nie umiem. jest tak dlatego, że najczęściej nie ma komu tej ręki wyciągnąć
a nawet jak ktoś mi chce pomóc to nic z tego nie wychodzi

pozdrawiam wszystkich którzy mają podobny problem bardzo gorąco

Patrząc na te wszystkie komentarze zdaję sobie spr...

2011-11-26T02:12:50.547+01:00

Patrząc na te wszystkie komentarze zdaję sobie sprawę ze skali tego zjawiska. To przerażające, ale najgorsze jest to że tak naprawdę zrozumieć ten problem potrafi bardzo wąska grupa osób i to najczęściej dotkniętych tym problemem. Dla osób z poza tej grupy to totalna abstrakcja i bzdury. Często zastanawiałem się nad interwencją psychologa przecież to ich pracą jest leczenie naszych duszy. Ale co ludzie powiedzą? :) tak i błędne koło się zamyka. Pracujmy nad sobą, zaciśnijmy zęby i starajmy się iść dalej, skończmy analizować! i szanujmy życie, mimo wszystko to coś niewyobrażalnie wyjątkowego. Jestem z wami.

Świetny artykuł, wiele bym dał aby ktoś z mojego o...

2011-11-25T10:51:34.467+01:00

Świetny artykuł, wiele bym dał aby ktoś z mojego otoczenia go przeczytał, to pewnie i tak nic by nie zmieniło bo prace zacząć trzeba pewnie od siebie. W artykule natknąłem się na zwrot który kołuje mi gdzieś w głowie od jakiegoś czasu "błędne koło". Bo tylko tak mogę określić to w czym obecnie tkwię. Mam 23 lata swobodnie i normalnie zachowuję się tylko w obecności przyjaciół których znam bardzo dobrze. Jak większość osób piszących komentarze mogę tylko powiedzieć, że artykuł pisany jakby o mnie. Dokładnie tak jak pisze autorka, każde moje zachowanie jest poprzedzone wnikliwą analizą tego co mam zrobić i powiedzieć. Za dużo myślę i to przekłada się na moje relacje z ludźmi. Mimo wszystko staram się normalnie funkcjonować, ale też od zawsze miałem przekonanie, że to nie może być zwykła nieśmiałość. Dziękuje za artykuł życzę wszystkim pogody ducha, pozdrawiam 3majcie się yo

A ja chciałbym się spotkać z autorką tekstu. Tak z...

2011-11-23T00:15:08.733+01:00

A ja chciałbym się spotkać z autorką tekstu. Tak zwyczajnie. Wydaje mi się, że przy Niej mógłbym się poczuć swobodnie. Wreszcie...

zupełnie jak by to był opis mnie od kilku lat sied...

2011-11-21T23:24:44.219+01:00

zupełnie jak by to był opis mnie od kilku lat siedzę w samotni w domu pije jak debil i nie potrafie wyjść gdzie kolwiek , koncert, kino itd.:( chce kogoś poznać ale nie potrafie, nie mam znajomych o przyjaciołach czy dziewczynie nie ma co wspominać jest mi ciężko i źle jedyne źródło w jakim doznaje przez jakiś czas ukojenia na alkochol :(.

mam to... w głębi duszy uważam, że jestem ładna i ...

2011-11-21T01:09:42.597+01:00

mam to... w głębi duszy uważam, że jestem ładna i inteligentna ale w konfrontacji z innymi czuje się gorsza. Mam przwie wszystkie z wymienionych zachowań. Chciałabym wiedzieć coś o podłożu tego zjawiska tzn. co może wywołać takie zachowania. Osobiście myślę, że to przez moją mamę. Siostra ma podobne, choć "lżejsze" objawy. Walczę z tym, każdego dnia. Nie mogę liczyć na pomoc psychologa, ponieważ boję się do niego wyjść (wiem, błędne koło)Najgorsze, że wiem co jest nie tak, a nie potrafię tego zmienić. Choć i tak jest lepiej niż kiedyś, bo zmuszam się, żeby być normalna. Pewnie i tak nikt tego nie przeczyta, ale przynajmniej wiem, ze nie jestem sama... Dzięki za poruszenie tego wątku Moniko! Domyślam się, że Ty też... Pozdrawiam! P.

Ten tekst to jak scenariusz mojego życia, 100% tra...

2011-11-19T21:44:02.796+01:00

Ten tekst to jak scenariusz mojego życia, 100% trafny! Ja już mam dość bycia cieniem własnego siebie! Tylko jak mam się tego pozbyć? jak przezwyciężyć te lęki?
W swoim otoczeniu nie mam z kim o tym porozmawiać, zresztą wstydzę się tego, to mnie paraliżuje, i tak sam w swoim hermetycznym świecie egzystuje.... Jest nas wielu z tego co widzę, chętnie z każdym porozmawiam, bo nikt tak jak my na wzajem się rozumiemy, kto ma ochotę na rozmowę zapraszam na gg:3137628. Pozdrawiam i życzę z całego serca wszystkim wytrwałości i powodzenia! Pablo 24

Ja mam to chyba od dziecka. Chociaz mialam momenty...

2011-11-19T18:55:20.387+01:00

Ja mam to chyba od dziecka. Chociaz mialam momenty kiedy wydawalo mi sie, ze wmawiam to sobie. Lecz teraz widze po sobie. To tak jakbym sobie zaprzeczala. Chce poznawac ludzi, ale sie ich boje. Do cholery czy to nie jest dziwne?! Mam 21 lat i jak wyjde raz na 3 miesiace, raz na pol roku to naprawde dobrze. Nie umiem sie cieszyc, kiedys potrafilam. Wiecie, ze jak wychodze na dwor, do sklepu to sie denerwuje. Najbardziej nie lubie stania przy kasie. Nie wiem gdzie mam oko zawiesic i najchetniej bym zaplacila, zabrala zakupy i w nogi i zeby to wszystko trwalo 1sek. Ja rowniez odsuwam od siebie znajomych. Kiedys jeszcze laczyla nas szkola, ale teraz...jedyne co pamietam, ze zawsze probowalam sie jakos wymigiwac. Ludzie ratujcie! Chce zyc...a juz stresuje sie nastepnym dniem...ktory sie jeszcze nie zaczal.

tak jakbym czytał o sobie... ten wszechogarniający...

2011-11-14T08:17:00.914+01:00

tak jakbym czytał o sobie... ten wszechogarniający stres jest wszędzie- w domu, w pracy... znajomych mam niewielu, jestem sam, ciężko mi nawiązać nowe kontakty z obawy że palnę coś głupiego albo zachowam się (według siebie) niewłaściwie (mam 28 lat)...

uświadomiłem sobie to niedawno, dłuższy czas uświadamiałem sobie że po prostu jestem nieśmiały...
powoli zaczynam z tym walczyć, mam nadzieję że się uda, choć już teraz widzę że będzie to trudna i długa droga...

Chciałbym to zmienić, ale nie potrafię. Boję się.....

2011-10-29T23:30:30.574+02:00

Chciałbym to zmienić, ale nie potrafię. Boję się... ludzie są straszni. Zacząłem niedawno nową pracę i wiem, że długo tam nie wytrzymam. Rzuciłem studia, potem drugą szkołę, jedną pracę i następną. Ludzie mnie przerażają i nie wiem, jak będzie dalej. Nawet nie potrafię skończyć ze sobą. W sumie to nic mnie nie trzyma. Chciałbym żyć normalnie, mieć rodzinę, przyjaciół... Jednak nie potrafię.

Jak czytam wasze wypowiedzi. Jest tyle osób, które czują to co ja i nawet nie możemy się spotkać. Boję się odbierać telefon, dzwonić, rozmawiać z obcymi. Poznani ludzie, których lubię potrafię zostawić z dnia na dzień i zapomnieć o nich i nigdy się nie odezwać.
Wmawiam sobie, że jestem typem samotnika, że ludzie mi są niepotrzebni, że dobrze mi jest samemu. Tak nie jest. Nie jest dobrze. To boli, strasznie boli, ciężko mi pisać nawet o tym.

Już od jakiegoś czasu podejrzewałam że jestem posi...

2011-10-29T23:08:04.133+02:00

Już od jakiegoś czasu podejrzewałam że jestem posiadaczką takiej fobii. Problem robi się coraz większy, od 6 lat mam męża który jest całkowitą moją odwrotnością, biedak dostosował się do mnie, choć teraz wiem jakie to dla niego poświęcenie. Ogólnie panuje opinia, że jestem domatorką, teraz wiem, że to wina mojej fobii, dosłownie jest tylko jedna osoba zaufana, oprócz najbliższej rodziny oczywiście, której obecność mi nie przeszkadza w moim domu, gdy tylko pojawia się jakiś znajomy mojego męża dostaję białej gorączki, i gdy tylko podczas takiego spotkania mam okazję (ponieważ sama nigdy z nimi nie siedzę), mówię mu żeby już zakończył spotkanie z kolegami.
Nienawidzę spotykać swoich znajomych z dawnych lat. Nie umiem z nimi rozmawiać, chyba się wstydzę.
Tak jak napisała jedna osoba na tym forum, jadąc samochodem, stojąc na światłach bardzo rzadko patrzę na innych kierowców.
Podczas rozmowy mam wrażenie, że jestem bardzo sztuczna, mimo że teoretycznie mam świetne teksty w zanadrzu, zazwyczaj walę jakieś totalne bzdury, które jeszcze bardziej utwierdzają mnie w przekonaniu, że rozmowę powinnam sobie odpuścić bo jestem w niej do niczego.
Jadąc samochodem przypuszczalnie kiedy mam coś załatwić, albo już po jakimś zdarzeniu obmyślam teksty które mogę, lub mogłam powiedzieć, wyobrażam sobie jak bym się zachowała, żeby czuć pełną satysfakcję. Mało tego- często tak się w to wczuwam, że nagle zaczynam mówić na głos, pomimo, że np. jadą ze mną moje dzieci i pytaja o co mi chodzi. Przy dorosłych staram się bardziej ograniczać, ale też nie zawsze wychodzi. Na moje emocje ma bardzo duży wpływ muzyka, zapewne dlatego zazwyczaj w samochodzie dochodzi do takich sytuacji, bo tam słucham swoich płyt.
Co ciekawe myślę o sobie jak o osobie wyjątkowej. Na serio, uważam że jestem mądrzejsza od innych, inteligentniejsza, bardziej błyskotliwa, samodzielniejsza, lepsza, idąc ulicą oceniam czy jestem ładniejsza od innych kobiet, oczywiście zazwyczaj jestem, więc samoocenę mam wysoką, ale pomimo tego, kiedy jakiś mężczyzna na mnie spojrzy, odwracam od niego zwrok, bo się wstydzę.
Oczywiście nie chodzi tu o flirt bo przecież mam męża, ale o zwykłą świadomość, że mogłam się komuś spodobać.
Mam już tego dość, serdecznie, kiedyś w czasie awantury mąż mi powiedział, że jestem zimną, wyrachowaną s..ą. I faktycznie sprawiam takie wrażenie, chodzę wiecznie poważna, rzedko kiedy się uśmiecham, robię taką minę lepszej, niedostępnej dla innych, nie wiem jak to wytłumaczyć ale tą miną próbuję się odgrodzić od innych. Jego kolegom jestem w stanie powiedzieć, że mają się zbierać do domu, bo impreza się skończyła itd. Co ciekawe podczas rozmowy zawsze patrzę osobie z która rozmawiam w oczy, ale chodząc po ulicy, w sklepie czy gdziekolwiek nie patrzę ludziom w oczy, i patrzę tak naprawdę niewidząc, tzn. skupiam się na czymś innym, i nie dostrzegam ludzi.
I teraz najważniejsze moje pytanie: Jak to się leczy? Bo mam dość!!! To cholerstwo niszczy moje życie, prawdopodobnie zrujnuje moje małżeństwo, a mnie samą doprowadzi do załamania nerwowego.

Witam po przeczytaniu artykułu, wszystkich wypowie...

2011-10-26T20:58:12.430+02:00

Witam po przeczytaniu artykułu, wszystkich wypowiedzi jestem pewna ze mam ten sam problem. Mam 28lat i od zawsze byłam skrytą wstydliwą dziewczyną. zawsze jak miałam jakiś problem nikomu o tym nie mówiłam po prostu uważałam ze nikogo nie interesuje to co mówię ,że nikt mnie nie słucha a jeśli już słucha to tylko po to żeby się puzniej ze mnie posmiać .... Jestem w związku a raczej byłam bo właśnie przez to że boje się rozmawiać ,otworzyć mój facet chce odejść... często próbowałam mu powiedzieć o tym co czuję czego chce ale nie mogłam, mimo tego że mu bardzo ufam że go kocham.Nie umiem rozmawiać na temat seksu z osoba najważniejszą w moim życiu chociaż naprawdę tego chce ,ale to jest silniejsze ode mnie chociaż wiele razy próbowałam.... Jeśli spotykam się ze znajomymi to raczej tylko słucham chociaż sama chciała bym wypowiedzieć sie na jakiś temat to nie moge boje sie że palnę jakąś gafę i bedzie wstyd... bardzo chce sie jeszcze uczyć iśc do szkoły bo nie mam zadnego wykształcenie bo wczesniej niemogłam a jak już mogę to boje sie bo przecież tam będą obcy ludzie będę tam sama i wiem że nie bede umiała z nimi rozmawiać.... pójście załatwienie czegokolwiek jest dla mnie straszne i robie to tylko wtedy kiedy juz naprawdę muszę . nie boje sie rozmawiac przez tel bo wiem ze osoba z która rozmawiam mnie nie widzi nie ma jej obok nie patrzy na mnie i nawet wtedy jak walne jakąś gafe nie przekmuje sie tym.chciała bym uwolnić sie od tego lęku zyc normalnie i mam nadzieje ze moze kiedyś mi sie to uda i zycze tego wszystkim ktorzy maja ten sam problem....

Mam nadzieje,ze ktos tutaj jeszcze zaglada na to f...

2011-09-14T10:53:58.544+02:00

Mam nadzieje,ze ktos tutaj jeszcze zaglada na to forum :)
Nie wiem czy mam fobie spoleczna czy nie,ale odkad czytam coraz wiecej na temat tych wszystkich schorzen psychicznych to sie zaczynam sama zastanawiam czy nie isc do jakiegos psychiatry.
Mam 17 lat,2 liceum,ledwo zdałam.W tym roku zmienilam szkole.Duzo sie w tym roku zmienilo.Mysle,ze od podstawowki do teraz nie sprawialam zadnych problemow dydatktycznych,siedzialam spokojnie w lawce,najczesciej sama albo skulona.Po za szkola to staram sie byc usmiechnieta i wiekszosc osob mysli,ze jestem pozytywna osoba.Jak poznaje nowe osoby to jest dobrze,gorzej kiedy widze je po 8 godzin dziennie.Kiedy mowie o tym co czuje to wtedy po prostu placze,a wiekszosc osob moze myslec,ze jestem rozpieszczonym dzieckiem albo nie wiem...bylam u psychologa w 1 liceum i stwierdzil,ze mam depresje i ze powinnam poszukac jakiegos chlopaka,zaczac myslec o czyms pozytywnym,a w najgorszym wypadku sa stosowane tabletki.Bylam chyba 2 czy 3 razy i pomoglo,pozniej juz przestalam chodzic.Pozniej sie pojawily problemy z klasa,troche sobie nagrabilam i wiekszosc osob stwierdzila,ze jestem psychiczna,nie szanuje pracy innych,ze jestem ladna,ale glupia i jeszcze niektore z tych osob mowily to kolo mnie,oczywiscie nie uzywaly mojego imienia ale bylo to po prostu widac,ze chodzi o mnie.Ja juz nie chcialam zadnych konfliktow i staralam sie jakos wytrzymac do konca roku.Nauczyciele zaczeli mnie inaczej traktowac i bylo to widac,aj tez to czulam,a ludzie zaczeli W ostatnie dni jak szalona siedzialam nad ksiazkami,uczac sie,a raczej wkuwajac bo juz raczej nie myslalam,dostalawalam biegunki od samego siedzenia nad ksiazkami.Bylam u lekarza,robiono mi usg itd nic nie wykazalo,ale pozniej jak wrocilam do szkoly to tak wiekszosc czasu juz nie chcialam rozmawiac z ludzi,przeczekiwalam przerwy w toaletach,po prostu sie zamykalam i wychodzilam,nie mialam ochoty jesc.Myslalam tylko o tym zeby przyjsc do szkoly i wyjsc jak najszybciej,a z rowiesnikami rozmawiac tylko o szkole.Tak samo jak po zmianie szkoly,chcialam wszystko zaczac od nowa,zaczelam dobrze,przedstawilam sie,bylam mila,rozmawialam z wieloma osobami,nie chcialam sie podlizywac nauczycielom,ze zmienilam szkole i musialam sie pytac co i jak,bo przeciez zmienilam szkole,iinny program nauczania itd.Jedna dziewczyna stwierdzila,ze sie popisuje i nic nie umiem,powiedziala to jeszcze za mna ale ja to po prostu zignorowalam i pozniej mialam problem z koncetracja nad zadaniem w klasie i zaczely mi sie trzasc rece.Wiem,ze nie moga mnie wszyscy lubic,bo to jest niemozliwe.Czesto po prostu unikam ludzi,a zeby z nimi nei rozmawiac.Mialam pare przypadkow gdzie zawiodlam sie na ludziach,sama tez nie bylam lepsza ale tez moze dostalam jakas nauczke za swoje wczesniejsze zachowanie ?
Staram sie byc szczera osoba,szczegolnie wobec mamy,lubie z nia rozmawiac ale tez nie chce jej zabierac prace,ma stresujaca prace,a swoje stresy tez wyladowuje na mnie czy starsza siostre.Tata twierdzi zeby nie narzekac,tylko mam sie uczyc itd ciagle mysli o problemach,mama przeciwnie,zawsze znajdzie jakies rozwiazanie,chce abysmy byli wszysyc razem.Tylko nie rozumiem jednej rzeczy jak moze z nim byc skoro zdradzal ja przez 7 lat ? rodzice ciagle sie kloca,a ja sie staram jakos to zglagodzic,ale pozniej wychodzi na to ze chyba to jeszcze pogarszam albo sama doprowadzam do takiej sytuacji.Wiekszosc czasu spedzam przy komputerze albo prostu spiac keidy jestem w domu.Kiedy cos robie po za domem to najczesciej sama.Nie chce mi sie uczyc i trudno mi sie na czym kolwiek skupic jezeli jestem po za domem.

Po przeczytaniu tych wszystkich komentarzy, mam ty...

2011-09-11T16:24:27.506+02:00

Po przeczytaniu tych wszystkich komentarzy, mam tylko nadzieję,że nie będę musiała żyć tak w kolejnych latach (zaczęłam dopuszczać ewentualność pojawienia się tych 'kolejnych lat' niedawno...). Nie wiem co robić, żeby zmienić, pozbyć się tych lęków-fobii, ale chcę tego i aktualnie to mnie popycha do wychodzenia na spacery i zaczepiania znajomych na fb

To prawda, to piekło! nie życie:( Ja żyję w tym pi...

2011-08-29T22:51:31.814+02:00

To prawda, to piekło! nie życie:(
Ja żyję w tym piekle już 35 lat, w tym opisanym w artykule. Kto nie cierpi na fobię to nie wie co to znaczy. Każda rozmowa telefoniczna i bezpośrednia, każde jakiekolwiek wystąpienie (nawet minimalne), cokolwiek co poddaje nas jakiejkolwiek obserwacji wywołuje mętlik w głowie, okropne drżenie ciała i głosu... po prostu katastrofa. O jakiejkolwiek zmianie w swoim życiu można zapomnieć, bo strach:( strach, strach, wszechogarniający strach. I to jest właśnie moje piekło...piekło wokół mnie. Po co żyć?

Ja tez mam podobny problem .Fobia niszczy mo...

2011-08-19T18:48:07.572+02:00

Ja tez mam podobny problem .Fobia niszczy moje zycie niewiem jak to sie stalo ,ale powoli zaczelam zamykac sie we wlasnym swiecie to pieklo nie zycie.

Również czuję się jakbym czytała o sobie:( Boję si...

2011-08-03T15:33:06.040+02:00

Również czuję się jakbym czytała o sobie:( Boję się rozmawiać z ludźmi, panicznie boje się odrzucenia, wyśmiania.Mam problemy z zatelefonowaniem gdziekolwiek . Siedzę całymi dniami w domu. Nie mam znajomych,nie mam chłopaka , nikt nie chce mnie poznac bo ludzie uważają mnie za osobę cichą i spokojną czyli nudną. Bardzo chciałabym pokonać strach i wyjśc do ludzi ale nie potrafie, strach jest silniejszy. Gdy tylko ktoś do mnie zagada serce zaczyna mi bic jak oszalałe i nie potrafię wydusić słowa.Czuję się z tym okropnie, nienawidze tej fobii . Najgorsze jest to ,że całe życie jestem taka.
Zbieram się aby iśc do psychologa, ale boje się bo nie umiem otworzyc się przed kimkolwiek .