sobota, 5 maja 2012

Depresja - jak rozpoznać? Kiedy leczyć?

Autorką niniejszego artykułu jest studentka psychologii Izabela Borejko. Zapraszam do lektury.

Złe samopoczucie, brak energii, kłopoty ze snem, brak apetytu – zazwyczaj ignorujemy pierwsze sygnały i mówimy sobie "To nic poważnego, chwilowy spadek formy" lub "To przez tę pogodę". Niestety większość z nas lekceważy pierwsze sygnały depresji uznające, że jest to tylko spadek formy, chwilowa chandra. Jednakże należy pamiętać, że depresja jest chorobą, którą trzeba leczyć. Antoni Kępiński nazwał depresję "największym ze znanych cierpień". W poniższym artykule przedstawię objawy i przyczyny depresji, a także sposoby leczenia.

Depresja jest chorobą objawiającą się pogorszeniem stanów emocjonalnych. Znany psycholog Martin Seligmann nazwał depresję "powszednim przeziębieniem" wśród zaburzeń psychicznych. Depresja może dotknąć każdego człowieka niezależnie od wieku, płci, środowiska czy wykształcenia. Kobiety dwa razy częściej chorują na depresję niż mężczyźni. Związane to jest z większą podatności kobiet na stres. Uwarunkowania depresji można szukać także w rodzinie członków chorujących na depresję czyli w czynniku genetycznym. Ryzyko pojawienia się depresji jest wówczas do pięciu razy większe w porównaniu ze średnią w populacji. Inną przyczyną pojawienia się depresji jest niska samoocena. Osoby, u których występują skłonności do depresji na skutek niskiej samooceny permanentnie podtrzymują cykl depresji, tłumacząc niepowodzenia oraz przyczyny negatywnych zdarzeń swoim wadom, wobec których czują się bezradne i myślą, że nie mogą ich zmienić. Zjawisko to nazywa się wyuczoną bezradnością. Efektem tego jest właśnie niska samoocena, która powoduje stany depresyjne.

Do głównych objawów depresji zaliczyć można przygnębienie, smutek, utrata zainteresowania przyjemnościami, obniżony nastrój, zaburzenia snu i łaknienia, zahamowania ruchowe, zaburzenia koncentracji uwagi, utrata energii, myśli lub próby samobójcze. Ponadto osoba cierpiąca na depresję może posiadać napięty wyraz twarzy, może mówić cichym monotonnym głosem. Jeśli przez dwa tygodnie występuje minimum pięć objawów, wówczas można mówić o depresji pod warunkiem, że stanowią istotną zmianę w zachowaniu chorego. U niektórych osób występują tylko pojedyncze epizody depresyjne, po których następuje pełna remisja i powrót do tego samego stopnia funkcjonowania, jaki występował u osoby przed zachorowaniem. U ponad połowy chorych występują nawroty choroby.

Typy depresji

W psychologii oraz psychiatrii wyróżnia się różne rodzaje depresji. Według klasyfikacji ICD-10 wyróżnia się cztery kategorie. Pierwsza z nich to depresja epizodyczna nazywana również epizodami depresyjnymi. Trwają one krócej niż dwa lata oraz charakteryzują się wyraźnym początkiem. Zaburzenia depresyjne nawracające to drugi rodzaj jaki można wyróżnić w klasyfikacji. Cechują się powtarzającym się epizodami depresji bez objawów wzmożonego nastroju i zwiększonej energii w przeszłości. Ten rodzaj depresji posiada dwa podrodzaje: depresja endogenna oraz egzogenna. Pierwsza z nich depresja endogenna uwarunkowana jest biologicznie. Jest ostrzejsza w przebiegu do egzogennej. Zaliczana jest do depresji dużej posiadające epizod depresyjny o znacznym nasileniu. Nazywana jest również chorobą afektywną jednobiegunową i dwubiegunową. Drugi podrodzaj czyli depresja egzogenna inaczej nazywana depresją reaktywną, jest poprzedzona stresującym zdarzeniem "utrata" lub "strata". Depresja przewlekła (dystymia) trwa co najmniej dwa lata, a remisja nie trwa dłużej niż dwa miesiące. Ostatni rodzaj depresji wyróżniony w tej klasyfikacji to depresja poschizofreniczna, która przejawia się w epizodach depresyjnych po psychozie schizofrenicznej.

Leczenie depresji

W leczeniu depresji duże znaczenie ma stopień nasilenia oraz czy jest to pierwszy epizod depresyjny czy może nawrót choroby. Leczenie depresji powinno odbywać się pod specjalnym nadzorem specjalisty psychologa lub psychiatry. W leczeniu depresji występują trzy sposoby działania:

• psychoterapia,
• terapia farmakologiczna,
• pomoc psychologiczna lub psychiatryczna,
• leczenie elektrowstrząsami - bardzo głęboka depresja

Pierwsze sygnały depresji należy traktować poważnie nie należy ich bagatelizować. Duże znaczenie odgrywa obserwacja siebie oraz drugiej osoby u której podejrzewamy depresję, a także właściwe reagowanie na pierwsze objawy, które nas zaniepokoiły. Należy wówczas skontaktować się ze specjalistą, który udzieli profesjonalnej pomocy. Ale pomoc psychologa czy psychiatry to nie wszystko. Ważne jest również wsparcie rodziny, które podczas procesu leczenia prowadzi do pozytywnych efektów.

Izabela Borejko, studentka V roku psychologii



Izabela Borejko

Jestem studentką V roku psychologii (a już niedługo absolwentką) na Uniwersytecie Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy. Moje zainteresowania krążą wokół psychologii społecznej, psychologii pracy ale również interesują mnie niektóre zagadnienia psychologii klinicznej. W chwilach odetchnienia lubię oglądać filmy, czytać książki oraz gotować.

5 komentarzy:

ciemna blondynka pisze...

"to przez TĘ pogodę" - taki drobny błąd :) Tą pogodą jestem zachwycona, ale przez tę pogodę się gorzej czuję - to kwestia przypadku, którego używasz, droga autorko. Kogo? co? (Biernik), czy kim? czym? (Narzędnik):)

Marcin Hanke pisze...

@ ciemna blondynka -

Już poprawione :) Dziękujemy za czujność :)

Kuba pisze...

Warto podkreślić skoro mamy "reagować na pierwsze objawy", że o depresji możemy mówić, dopiero gdy stan pogorszonego nastroju itd. utrzymuje się przez kilka tygodni i wtedy można diagnozować... reagować... choć po tym jak wiele osób łatwo przypina sobie łatkę "depresyjnego" zastanawiam się czy ma to sens... w końcu zwalnia z tylu obowiązków... a tym samym sprawia, że osoby prawdziwie chore są bagatelizowane...

No nic.

lavinka pisze...

Warto dodać, że stany depresyjne to także objaw innych chorób, np. częsty objaw występujący przy nadczynności tarczycy. Czyli jeśli cierpimy na zaburzenia snu, utratę energii i kiepskie samopoczucie przez dłuższy okres czasu, warto poprosić internistę o przebadanie krwi pod kątem TSH. Nadczynność tarczycy, zwłaszcza nieduża, nie zawsze wiąże się z nadmiernych chudnięciem. BTW same stany depresyjne to także utrata apetytu. Trudniej zauważyć objawy u introwertyków, którzy z definicji są bardziej zamknięci w sobie i mało towarzyscy. Natomiast z udaniem się do psychoterapeuty trzeba o tyle uważać, że naszym kochanym kraju specjalistów od tzw. "lżejszych" chorób psychicznych jest tak naprawdę niewielu. Większość zadaje parę pytań, przepisuje proszek i tyle, o terapię z prawdziwego zdarzenia trzeba zawalczyć. I tu się kółko zamyka, bo podczas depresji czasem trudno wyjść z domu, a co dopiero załatwić sobie terapię. Czasami warto zacząć od kupienie magnezu i Deprimu (ziołowe bez recepty). Tu oczywiście ogromna rola rodziny, warto jednak wspomnieć, że depresję wzmagają nieprawidłowe relacje rodzinne. Im bardziej toksyczne, tym łatwiej na nią zapaść i tym trudniej wyleczyć, bo człowiek jest zdany sam na siebie.

grace pisze...

Czy możliwa jest depresja chroniczna, czyli trwająca wiele lat? Obserwuję cos takiego u mę ża i teścia.

Grace

Prześlij komentarz

Zapraszam do komentowania. Proszę o kulturalne wyrażanie swoich poglądów. Nie akceptuję wulgaryzmów i chamstwa.

Dziękuję i zapraszam ponownie.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...